Mit o strofantynie a zawał serca

Treść

Strofantyna nie leczy zawału serca. Mit o jej rzekomym działaniu w 10–20 sekund jest niebezpieczny i niepoparty naukowo.
Zawał serca wynika z zatkania tętnic wieńcowych skrzepem. Aby go wyleczyć, konieczne jest rozpuszczenie skrzepu lub odblokowanie naczynia.
Strofantyna nie rozpuszcza skrzepów ani nie rozszerza naczyń wieńcowych. Nie zwiększa przepływu krwi przez naczynia wieńcowe.
Z tego powodu strofantyna stosowana była w niewydolności serca (gdy serce za słabo pracuje), a nie w zawałach.
W 1950 roku badania wykazały, że strofantyna nie wpływa na przepływ krwi wieńcowej ani na metabolizm oksydacyjny w sercu normalnym ani niewydolnym.
W 1971 roku w Niemczech odrzucono hipotezę Bertolda Kerna (który twierdził, że zawał wynika z nagromadzenia kwasu mlekowego) i strofantynę uznano za niezdatną do leczenia zawału.
W 1978 roku potwierdzono, że strofantyna nie powoduje zmian w przewodzeniu impulsów w ostrym zawale serca.