Niedobór molibdenu a insulinooporność

Treść

• Mechanizm: Niedobór molibdenu w roślinach (i zwierzętach karmionych tymi roślinami) prowadzi do obniżonych poziomów tego pierwiastka w organizmie człowieka, co sprzyja insulinooporności.
• Dane z badań (Wróblewski, 2014):
  • Molibden jest trzecim pod względem wielkości niedoboru wśród pierwiastków śladowych w polskich uprawach.
  • Niedobory obejmują 30–40–50% upraw koniczyny i lucerny.
  • Niedobory obejmują 13–15% upraw rzepaku i buraka cukrowego.
• Suplementacja:
  • Maksymalne dopuszczalne spożycie (UL): 2000 µg (2 mg) na dobę.
  • Dawka profilaktyczna: 50 µg na dobę.
  • Dawka terapeutyczna przy niedoborach: 200–500 µg na dobę (następnie zejście do dawki profilaktycznej).
  • Źródła pokarmowe: rośliny strączkowe, orzechy, ziarna zbóż, pestki dyni.
  • Formy suplementów: cytrynian molibdenu, asparaginian molibdenu.
• Ryzyko przedawkowania: Zbyt wysokie spożycie molibdenu zwiększa poziom kwasu moczowego we krwi, co może prowadzić do objawów podobnych do dny moczanowej (odkładanie się kryształów moczanu w stawach).

Powiązane

• molibden
• kwas-moczowy
• dna-moczanowa