Światło dzienne a kontrola glikemii (niezależnie od witaminy D)

Treść

Badanie z Holandii (seniorzy z cukrzycą typu 2): 13 osób siedziało przed dużym oknem (zwykła szyba blokuje UVB, więc nie dochodzi do syntezy witaminy D). Mimo to ich glikemia zachowywała się lepiej.
Efekt świetlny:
- Przy świetle dziennym uczestnicy utrzymywali prawidłowy poziom glukozy przez ok. 51% czasu.
- Przy świetle sztucznym (żarówka ~300 luksów) – tylko 43% czasu.
- W ciągu dnia organizm spalał więcej węglowodanów i mniej tłuszczu.
Mechanizm działania światła:
1. Skóra: synteza witaminy D (UVB).
2. Oczy (siatkówka): światło trafia do mózgu i nastawia zegar biologiczny (rytm dobowy).
Zegar biologiczny a cukrzyca: Steruje czasem wydzielania insuliny przez trzustkę oraz chęcią pochłaniania glukozy przez mięśnie.
Zimowy problem: Siedzienie pod żarówką (300 luksów) vs. światło dzienne (10–50 000 luksów) powoduje „rozjazd” zegara biologicznego, co pogarsza kontrolę glikemii.
Wniosek: Zimowy wzrost zachorowań na cukrzycę to nie tylko brak witaminy D, ale również brak odpowiedniego światła (brak stymulacji oczu).
Rekomendacje:
- Uzupełnianie witaminy D do poziomu powyżej 50 ng/ml.
- Przebywanie na słońcu w ciągu dnia (poprawa glikemii niezależnie od witaminy D).
- Używanie lamp stymulujących (light therapy) zimą, imitujących jakość i długość promieni słonecznych.